-
Gedichten en verhalen portfolio.
De man met de Pijp.
Goedendag en welkom bij de website van de man met de pijp. Mijn naam is Max van der Vos, dichter en verhalenverteller.
Ik schrijf op deze website enkele verhalen en gedichten uit die mij erg hebben geholpen.
Mijn vakantiehuis in de hel
Ik heb een vakantiehuis in de hel staan, zelfgebouwde glorie te midden van het onheil.
Ik heb dat ooit eens gedaan, om zo hopelijk niet alleen te staan. Het is een plek van stilte, alleen verwelkomde gasten mogen erin. Lees of hoor je dit, dan ben je verwelkomd en stap gewoon schaamteloos binnen.
Ben je in de hel, en je weet niet waar je heen moet gaan? Kijk dan uit naar een vakantiehuis. Daar ben je veilig en kun je gewoon door de deur naar binnen gaan. De koelkast staat vol, misschien is een ander er ook, maak een vriend in een metgezel en stook het haardvuur maar op.
Verbranden kan het huis niet, het is gemaakt van steen, moet ook wel want in de hel is het heet. Wees welkom, veeg je voeten en voel je thuis, als je dan toch in de hel bent, maak het dan maar even knus. Gedicht van M. van der Vos. 6-2018
Kleurrijk
Ik zie kleuren vandaag, die ik alleen ken uit herinneringen.
Mijn nachten vullen zich met dromen van dagen die nog mogen zijn.
Het leven vult mijn longen weer, de regen en onweer die zo lang heeft geduurd, is voorbij.
De zee van tranen trekt zich terug, en aan de horizon is te zien, het hoopvolle strand.
De hel is uitgebrand, de storm heeft het geblust en de zon maakt het vruchtbaar.
Planten en bloemen groeien uit de ruïnes, bomen zullen de plaats van deze planten op een dag innemen.
De schaduw zal vallen op de vermoeide reiziger, die dit land betreedt.
Dit land, mijn land, mijn huis staat hier. Ooit zal dit huis vergaan, want dit land is mijn geest en het huis mijn lichaam.
Maar nu nog niet, laat een bos groeien en de fruitbomen oogsten wat lang geleden gezaaid is. Hoop op een betere dag dan vandaag. M. van der Vos
Het onbekende.
Het gevreesde onbekende, de echtheid van het niet weten. In dit onbekende worden de grootste namen in een zucht vergeten. Niemand kent niemand, en alles bestaat. De mogelijkheden eindeloos in een zee van potentie, zonder peddel om de verre landen te zien.
Het is datgene wat gevreesd wordt, behalve dan door die ene. Zij het moed of waanzin kan ik u niet vertellen, die zichzelf door een beetje angst niet laat kennen. Die ene, verkennend door dat grijszwarte gebied, zal dingen mogen aanschouwen die iedere angsthaas graag zou willen zien.
Daar is het, voorbij de zee van angst, naast de boom van zelfverloochening en de twijfelberg. Langs de rivier van schuldgevoelens loopt de vergiffenisweg. Op die weg komt men uit bij de hut van zelfreflectie, om te rusten en vanzelf weer door te gaan. Vanaf dat punt is het niet ver meer. Alleen nog de heuvels van vergeten emotie, en die doen vaak de meeste pijn. Op weg naar het vruchtbare land van zelfacceptatie, waar iedereen zichzelf zal zijn. M. van der Vos
Tussen nu en de ouderdom.
Tijd is een vreemd begrip voor de jonge geest en de oude ziel. Zij die geen tijdsverschil zien tussen nu en later, wanneer echtheid ver lijkt te zijn in een kunstmatig wereldtheater. De digitale klok geeft slechts nummers aan, terwijl we aan de zon nog kunnen zien hoe laat het zijn kan. Wie weet hoe de zon schijnt op mijn oude dag, als ik die nog mee ga maken.
Mensen zeggen dat ze graag gezond oud worden en dat ze graag tijd willen besteden aan de mooie dingen van het leven. Maar ondertussen werken ze veertig uur en denken alleen over morgen en daarna.
Ik wil niet op mijn oude dag geconfronteerd worden met de realisatie dat er geen morgen is voor mij. Als ik dan pas in het huidige moment leef en de spijt komt van het telkens maar naar voren kijken.
Laat mij maar gaan zoals ik ben, misschien wat vreemd, maar helder in het nu. Door telkens in dit huidige moment te leven, en dat kost een energie, ben ik moe ervan als ik oud ben. Dan is het tijdsverschil tussen het huidige moment en de ouderdom misschien te begrijpen. Tot die tijd komt, besta ik maar gewoon zoals ik nu ben. Liever een vergeten avond en spijt van impulsieve daden, dan leven voor de herinneringen later. M. van der Vos
De grote “Als”
Wanneer het levenspad ons een vraag stelt over het bestaan van gisteren, zeggen wij:” wat als..” Wanneer vandaag ons een vraag stelt over onze droom toekomst, zeggen wij:” wat als..” Het grote vraagstuk wordt gesteld met de grote “als”, want “wat als dit en dat gebeurt dan gebeurt er…”Niemand in de geschiedenis die ooit stil gaat staan bij de als, alsof het een abstracte gedachte is die in een rationele wereld niet voor kan komen. Maar dan even bedenkend, dat een zelfbewuste, groothoofdige, geëvolueerde mensaap, op een rots door het heelal razend echt rationeel te begrijpen is. Toch is dat de mens, geplaagd door de ratio die de magie uit dagelijkse realiteit haalt.
Dat totdat er ineens iets gebeurt dat zeer onwaarschijnlijk is, als bij toeval. Het lijkt er bijna op dat het universum lui gaat worden zo. Want wie paden verandert, verandert gedachten en daden, past zich aan bij een nieuwe levensstijl en gaat een nieuw iets creëren in de wereld. Waarom gaan we niet gewoon onze dromen waarmaken en de grote “als” op de kast leggen waar eerst die mooie dromen waren? Er is dan ruimte genoeg voor neem ik aan. Waarom doe ik dat niet? Vraag ik aan mijzelf terwijl ik mijn droom door mijn daden zie vormen voor mijn ogen, volledig wetend dat ik de grote “als” vervang door “wanneer en hoe”. Ja het kost moeite, dat is alles in het leven. Dat kleine beetje extra kan mij breken, maar ik ben niet gemaakt van gesuikerd porselein. En met alle dreunen die ik heb gehad, weet ik waar mijn grens ligt.
Tot de grens, dat is allemaal van mij als ik daar ga maken. M. van der Vos
Main thrusters online.
Het is een zin die je vaak tegenkomt in de ruimtevaart, of bij experimentele raket motoren. Hoe gestoord zou het zijn als je het van een toilet zou horen. Brommend en gierend komt iets tot leven, vervolgens staat de woning op grondvesten te beven. Plotseling is daar stilte, de daad is gedaan. Main thrusters online en gaan met die banaan. M. van der Vos
Opstaande honden oren.
Voor honden eigenaren een heerlijk iets om te horen. De enthousiaste viervoeter, mens diens beste vriend. Die daar ineens met de oren opstaand, het pad naar een snack vindt. De staarten kwispelen zoals alleen een hond dat kan, enthousiast en vol met leven. Wanneer de trouwe viervoeter iets ruikt, ziet of denkt dat er wat is, begint die staart met overuren draaien totdat de snack lust is gestild. Daar komt er een kat voorbij, de ideale speel maat. Die rennen zo leuk weg en hé daar loopt iemand over straat. Die ken ik niet en de regel is, een hond zal blaffen naar alles wat nieuw is. Gewoon om even het formaat op te nemen of het temperament te peilen. En dat daar een zak met honden koekjes voorbij gaat, is echt niet de reden dat je trouwe viervoeter zit te kwijlen. Alsof ik dat geloof grote vriend, die zak is alleen interessant totdat je maag vol zit. M. van der Vos
Maansikkel
De oogst van de maan is gaande, de gedane dingen worden niet vergeten door de altijd aanschouwende maan. De vertrouweling van de eenzame, de schijnende ster van de nacht. Zij die rustig toekijkt op de slapende zielen en de wakkere eenzame een liefdevolle blik geeft. Wanneer zij de sikkel toont, neemt zij de pijn en verdriet van de maand mee, naar de oneindigheid van de sterren zee. De rust komt over de wereld, de inspiratie vormt in de kunstenaar en de gebroken zielen verzuchten hun pijn. De wroeging van gisteren neemt de maan mee naar de sterren, die zal op aarde niet meer te vinden zijn. M. van der Vos
The sinner
Sin city is silent and empty, some Christians turn the righteous path. God sent out his plagues and now humanity is learning from its mistakes. I don’t believe that God sent humans as a plague that became sentient.
Me, I became a sinner.
I commit no sins as portrayed by that individual that some rumours say, made the universe. So let me go to hell if it pleases you, see if my will to live is next to all the fucks I gave.
Me, I am a sinner.
I am but a man, a spec on a spec in the vastness, so great the only word for it is:” space.” Who am I to judge the hive mind of humanity? Who is that entity to judge me, doesn’t it have kids to malnourish and wars to start as worship.
Who cares for a sinner?
I do, for I want to know my fellow sinners, have wild parties and commit sins with. Maybe it’ll notice, maybe not since it sends rapists after women and names the worst of them all his representatives in houses built for it.
Who is the real sinner?
Am I a sinner for being a good person in action, yet have impure intention enacted with consent? Am I a sinner for thinking for myself, is that why I’m sent to hell? For not being in the hive mind? I better start killing and rampaging to get to heaven then. Is that what non sinners do?
Me, I’m a man, a person in this big world. We only live on the surface like homunculus, the being in the veil, for outside it’ll die. Is that thing a being in a veil too? Feeding on the souls of the innocent? Maybe I’m a sinner for trying my best to overcome my evil, perhaps hell is my reward.
Let them murder and pillaging into heaven, I’m safe in hell. I may not be a textbook sinner, but when I sin, I tend to do it safe, consensual, inflicting harm on no one. When I sin, I do it well. Me, I’m a sinner if you don’t want me to be, then be my friend. Overcome your evil and live honest lives and do it well.